در دفتر مجله [سخن] نشسته بودیم، هدایت هم با ما بود. من نامه­هایی را که پست آورده بود می­خواندم تا اگر ارزش ندارد در ظرف آشغال بریزم و اگر جوابی لازم داشته باشد در تحت «سخن و خوانندگان» بدهم، گاهی هم اگر نکته­ی قابل توجه­ای در نامه بود آن را به هدایت نشان بدهم و مشورت کنم.

یکی از این نامه­های وارده به این مضمون بود که: «بدبختی فارسی زبان این است که زبانش قید مذکر و مونث ندارد و این نقیصه را رفع نمی­توان کرد.»

نامه را به صدای بلند خواندم. همکاران خندیدند. اما هدایت بی آن­که بخندد یا تعجب کند؛ رو به من کرد و گفت به نویسنده­ی این نامه جواب بده که به خلاف تصور او فارسی خیلی هم مذکر و مونث دارد. مثلا لغت­های: «زنبور»، «زنجبیل»، «زنبیل»، «زنجان»، «زنبر»، «زنبق»، «زنجیر»، زنگبار» «زنگوله» و بسیاری مثالهای دیگر مونث هستند. بعضی کلمات هم مذکر هستند مثل: «نردبان»، «مردنگی»، «نرماشیر». مابقی کلمات فارسی هم که خنثی هستند.

بخش کوتاهی از «خاطرات ادبی» نوشته دکتر پرویز ناتل خانلری