از زمانی که یادم می آید، یک تم مشخص را در نوشته هایم دنبال کرده ام، به عبارتی تا حالا هر چی نوشته ام و هر چه نانوشته دارم، بیرون از این تم نبوده و نیست.
حدود سه یا چهار سال پیش که تازه وبلاگم را راه انداخته بودم، یادداشت نوشتم در باره این تم مشخص، با این که قدیمی است، اما حالا که می خوانم برایم تازگی دارد. برای همین بد ندیدم یکبار دیگر آن را ـ البته با کمی تغییر جزیی ـ دوباره منتشر کنم.
«برای رفتن به صفحه اصلی ماهنامه روی عکس کلیک کنید»
معضل بزرگ دیگر روشنفکران، شیفتگی بیش از حد به قدرت و به عبارت دقیق تر به قدرتمندان از یک سو و تنفر بی منطق و گاه هیستریک روی دیگر این کج فهمی است. تا جایی که در جنین روندی، هر گونه عملکرد؛ یا حتا گفتمانی که به تبیین قدرت بپردازد، یا به جبهه اپوزيسیون می پیوند و یا به تحکیم و تثبیت قدرت و قدرتمندان. موضوعی که گاه چنان مأیوس کننده و زیان بار است که گفته می شود؛ کاش روشنفکر ایرانی اصلن کاری به مقوله ای به نام سیاست نداشته باشند.
بامداد خنک یک صبح پاییزی، در حالی که روشنایی سفیدگونه رقیقی از کنار پارچه چشمبند، وجودش را به رخ می کشید، وادارم کردند با چشمان بسته کنار دیوار بایستم. ترس فزاینده ای به
